Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Γράφει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

Ορθόδοξος Χριστιανός! Αλήθεια, έχουμε αναλογιστεί τι είναι η Ορθοδοξία και ποιος είναι αληθινός Ορθόδοξος Χριστιανός. Οι περισσότεροι έχουμε προσαρμόσει την πίστη στα πιστεύω μας και σε ένα καλό βόλεμα που μας συμφέρει. Θεωρούμε την Εκκλησία σαν κάτι ξένο που αποτελείται από τους ρασοφόρους κληρικούς και όχι κάτι δικό μας. Απλά όταν έρθει η ώρα ξεπληρώνουμε το χρέος μας απέναντί της με γάμους, βαπτίσεις και κηδείες. Αν έχουμε σχηματίσει τέτοια άποψη, τότε βρισκόμαστε σε χείριστη πλάνη.

Αληθινός Ορθόδοξος Χριστιανός
Αληθινός Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αυτός που πιστεύει στην Αγία Τριάδα. Στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.
Έχει αποδεχθεί και έχει ομολογήσει ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο Εμμανουήλ, πως είναι ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου και  στο γεγονός ότι ο Ιησούς πέθανε στο σταυρό ως αμοιβή για τις αμαρτίες μας, και αναστήθηκε την τρίτη ημέρα νικήσει το θάνατο και να χαρίσει την αιώνια ζωή σε όλους που Τον πιστεύουν.
Είναι βαπτισμένος στο όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και χρισμένος με (Άγιο Μύρο) τις δωρεές και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Με τη ζωή του και τις πράξεις του προσπαθεί καθημερινά να προκόπτει πνευματικά, να μορφώνει τον Χριστό μέσα του και να τηρεί τις εντολές του και να γίνει ζωντανό μέλος της Εκκλησίας, της Παγκόσμιας κοινότητας των πιστών αδελφών χριστιανών.
Όλοι οι χριστιανοί είναι αδελφοί και μέλη της Εκκλησίας την οποία ίδρυσε ο Χριστός πάνω στο Σταυρό, χύνοντας το πανάγιο Αίμα Του.
Ο Ορθόδοξος Χριστιανός έχει δύναμη, οδηγό & τιμονιέρη του τον Χριστό, σύνταγμά του το Ευαγγέλιο, την Θεία Γραφή, σκέπη, ελπίδα και προστασία του την Υπεραγία Θεοτόκο, φύλακα τον προσωπικό του Άγγελο, όπλο του τον Τίμιο Σταυρό και την προσευχή, πνευματικά πρότυπα τους Αγίους, ενίσχυση από τις ακατάπαυστες πρεσβείες Τους. Άρα, δεν μπορεί να υποτάσσεται σε φοβίες, αδυναμίες και στον λεγόμενο "κατώτερο εαυτό". Ούτε στον διάβολο που μέλημά του είναι να πειράζει, να στενοχωρεί, να διαλύει, να φοβίζει!
Αληθινός Χριστιανός είναι αυτός που μετάνιωσε για τις αμαρτίες και όποιος πιστεύει στον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Η πίστη του δεν είναι σε αυτό να ακολουθεί κάποια θρησκεία ούτε δεν είναι λίστα τον ηθικών κανόνων, ή λίστα απαγορευμένων και επιτρεπτών πραγμάτων.
Ο αληθινός Χριστιανός είναι άνθρωπος ο οποίος εγκολπώθηκε το «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι».

Κατήχηση και ενορία
Ο Ορθόδοξος Χριστιανός από την στιγμή που βαπτίζεται (σε βρεφική ηλικία) πρέπει να κατηχείται από τους γονείς του και τον πνευματικό του πατέρα (νονό) στην Ορθόδοξη πίστη, στα Ορθόδοξα γράμματα και την εν Χριστώ ζωή. Ο χώρος απογαλάκτισης ενός παιδιού είναι η Εκκλησία, η ενορία, η κοινότητα. Αυτό προϋποθέτει όμως ότι πρέπει όλοι μας να δούμε και να αισθανθούμε την ενορία ως κάτι δικό μας, ότι ο συνενορίτης μου δεν είναι εχθρός αλλά συνάνθρωπος και φίλος και ότι ο Ιερέας είναι ο πνευματικός μου πατέρας. Εκεί το παιδί θα γίνει πρόσωπο ενώπιον του Θεού, θα μάθει να μετέχει στα μυστήρια της Εκκλησίας, θα αναπτύξει τις πρώτες του πραγματικά κοινωνικές σχέσεις. Θα μάθει να λειτουργεί ως μία μοναδική και ανεπανάληπτη προσωπικότητα, ως πρόσωπο μέσα στην κοινότητα, γεγονός που προϋποθέτει άρνηση του εγώ και εγκόλπωση του εμείς.
Στην ενορία ο Χριστιανός από τα παιδικά του χρόνια μπορεί να λάβει πείρα της Εκκλησίας ως της ευρύτερης πνευματικής οικογένειάς του, την οποία συγκροτεί ο Χριστός, ως της εν τόπω και χρόνω φανερώσεως της κοινωνίας των Αγίων.
Την θεία Ευχαριστία προσφέρει η ευχαριστιακή ενοριακή σύναξη στο Θεό, αλλά δι’ αυτής και προσφέρεται στο Θεό, ώστε να λάβει την Χάρη του Θεού, να αγιασθεί, να μεταμορφωθεί σε καινή κτίση. Στην ευχαριστιακή αυτή προσφορά οι πιστοί συσσωματώνονται με τον Χριστό και μεταξύ τους.
Στον ένα Άρτο οι πολλοί γινόμεθα ΕΝΑ. Ο ουράνιος Άρτος τρέφει πνευματικά και ενώνει την εν Χριστώ οικογένεια. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος απευθυνόμενος στους Κορινθίους: «Το ποτήριον της ευλογίας ο ευλογούμεν, ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστίν; ότι εις άρτος, εν σώμα οι πολλοί εσμέν οι γαρ πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν» (Α΄ Κορ. 10,16).

Τριαδικότητα & Εκκλησιαστικότητα
Ο τρόπος με τον οποίον υπάρχει ο Θεός ονομάζεται τριαδικότητα. Και ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Ο Θεός, ως Θεός αγάπης που είναι, δεν μπορούσε, αν και είναι ένας, να είναι μοναδικός, γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να αγαπά κάποιον άλλον. Έτσι, ήταν απαραίτητο ο Θεός να είναι μία κοινότητα, μία κοινωνία, μία συντροφιά που τα πρόσωπα τα οποία την αποτελούν τα μοιράζονται όλα, τα έχουν όλα κοινά εκτός από την ταυτότητά τους. Αυτή η κοινωνία ελευθερίας και αγάπης είναι η Αγία Τριάδα, Πατήρ, Υιός, Άγιον Πνεύμα. Ένας Θεός, τρία πρόσωπα.
Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ΄ εικόνα και ομοίωση δική Του΄ του έδωσε, λοιπόν την εκκλησιαστικότητα, που είναι για τον άνθρωπο ό,τι είναι για τον Θεό η τριαδικότητα. Ο άνθρωπος είναι ένα ον με 2 φύλα. Άνδρας και Γυναίκα. Ο καθένας τους είναι μισό ον που ολοκληρώνονται και οι δύο στο μυστήριο του Γάμου "εσόμενοι εις σάρκα μίαν" και γενόμενοι συνδημιουργοί του Θεού διά της τεκνοποιίας. Αυτή είναι η ανθρώπινη κοινωνία ελευθερίας και αγάπης.
Δυστυχώς, με το προπατορικό αμάρτημα εφθάρη ο άνθρωπος ως εικόνα του Θεού και έχασε την εκκλησιαστικότητα. Την εκκλησιαστικότητα, το αρχαίο κάλλος απεκατήστησε ο Χριστός με την ενανθρώπηση Του αλλά κυρίως με την Σταύρωση και την Ανάστασή Του και φανέρωσε το προ καταβολής κόσμου μυστήριο της Εκκλησίας την ημέρα της Πεντηκοστής δια του Αγίου Πνεύματος.
Η Εκκλησία δίνει άλλο νόημα στην ζωή του ανθρώπου. Στην  Εκκλησία οι άνθρωποι μοιράζονται με τους άλλους τον εαυτό τους, το βιός τους, τον χρόνο τους, τις ανησυχίες τους, την δημιουργικότητά τους, τη χαρά τους, την λύπη τους, την πίκρα τους, την απόγνωσή τους, την ελπίδα τους, την πίστη τους.
Στην Εκκλησία, ούτε υπακούουν πολλοί σε έναν, ούτε δεν υπακούει κανένας σε κανένα, αλλά υπακούουν όλοι σε όλους.
Δεν υπάρχει Εκκλησία εκεί που oι άνθρωποι φροντίζουν ο καθένας τον εαυτό του, εκεί που ο καθένας κρατάει τα αγαθά του, την χαρά του, την δύναμή του, την ελπίδα του, την πίστη του, την αρετή του για τον εαυτό του και δεν την μοιράζεται με τους άλλους.
Η Εκκλησία όμως πραγματώνεται διαρκώς πάνω στη γη, αποκαθιστά διαρκώς την εκκλησιαστικότητα της ανθρώπινης φύσεως, μεταβάλλει διαρκώς τον κόσμο σε βασιλεία του Θεού, δεν είναι στατική, δεν φτάνει ποτέ στο τέρμα, μπορεί πάντα να γίνεται όλο και περισσότερο η βασιλεία του Θεού.
Η Εκκλησία, με την όλη παρουσία της, πείθει τους ανθρώπους να βιώσουν την αλήθεια της, πράγμα που οδηγεί σε έσωθεν και έξωθεν αλλαγές σε κάθε έκφανση της ζωής. Η Εκκλησία είναι πάντοτε μία ανοικτή πρόσκληση προς την ελευθερία των ανθρώπων. Άρα Εκκλησία είναι κοινωνία, συμβίωση, συνύπαρξη, συμμετοχή, συνομιλία, συνοδοιπορία, συνεύρεση, διακονία.
Την κοινωνία αυτή ελευθερίας και αγάπης βιώνει ο άνθρωπος μέσα στην Εκκλησία, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ως εκ τούτου βιώνει το συναμφότερο διαφοράς, ισότητας και ενότητας. Διαφορά: κάθε πρόσωπο είναι απολύτως μοναδικό, εντελώς απαρομοίαστο. Ισότητα: κανένα πρόσωπο δεν είναι ανώτερο ή κατώτερο, αλλά απολύτως ίσο με τα άλλα. Ενότητα: κάθε πρόσωπο αυτοπροσφέρεται απολύτως στα άλλα. Μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά ελεύθερα, πέρα από κάθε αναγκαιότητα: γι΄ αυτό αγαπά τους πάντες, το ίδιο διαρκώς΄ ανεξαρτήτως από εθνικότητα, φύλο, φυλή, θρησκεία, γλώσσα, χαρακτηριστικά.
Μ΄ αυτό το ήθος της αυτοπροσφοράς και της δοτικότητας, που βιώνει πάντα και παντού, ο πιστός ζητά να μεταμορφώσει κάθε πτυχή της ζωής: να μεταμορφώσει την πολιτική σε διακονία, την εργασία σε δημιουργία, την οικονομία σε φιλανθρωπία.
Η ζωή του ανθρώπου στη γη μας δόθηκε από τον Θεό για να την αξιοποιήσουμε. Για να μεταμορφώσουμε κάθε πτυχή του βίου, έκαστος από την σκοπιά του. Για να δίνουμε μαρτυρία Χριστού. Η ζωή μας είναι το στάδιο της αυτοπροσφοράς και της κατά δύναμιν προσέγγισης του Θεού. Το στάδιο για να γίνουμε περισσότερο πνευματικά όντα.
Εν Χριστώ ο άνθρωπος βιώνει την σωτηρία, είναι σώος δηλαδή ακέραιος, ολοκληρωμένος: βρίσκεται σε αρμονική κοινωνία με τον Θεό και τον εαυτό του, τον συνάνθρωπό του και την φύση. Ο όλος άνθρωπος δωρίζεται σε όλους, ελεύθερα αγαπά, γι΄ αυτό κάθε σχέση κυριαρχίας έχει καταλυθεί.

Επίλογος
Έχουμε νιώσει την Εκκλησία ως κάτι δικό μας; Έχουμε ήθος αυτοπροσφοράς και δοτικότητας; Μορφώνουμε τον Χριστό μέσα μας; Γαλουχούμε τα παιδιά μας κατά Χριστόν; Απαρνηθήκαμε το εγώ και σηκώσαμε τον σταυρό μας; Είμαστε η Εκκλησία, η ενορία μία αγαπητική κοινότητα, κοινωνία, συντροφιά που όλα τα μοιραζόμαστε;
Ας μας απασχολήσουν αυτά τα ερωτήματα, διότι αν τα κάνουμε πράξη σίγουρα ο κόσμος θα αλλάξει. Αρκεί να μη δίνουμε χώρο στον διάβολο και τις φοβίες να μας κλονίζουν ή να μας κυριεύουν.

Πηγές:
* "Το σώμα του ζώντος Χριστού", Γεώργιος Φλωρόφσκυ.
* "Χristianos.gr"
* "Τρομοκρατία & Πολιτισμός", Σταύρος Φωτίου,
* "Πριν και μετά το Πάσχα", π. Φιλόθεος Φάρος.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Γράφει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

Ο δρόμος του Χριστού είναι δρόμος δύσκολος. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι».
Απάρνηση του υπερφίαλου εαυτού μας, του εγώ, της εγωπάθειας, του εγωισμού. Όταν απαρνούμαστε τον εαυτό μας, διευρύνουμε την ύπαρξή μας, ανοιγόμαστε προς τους άλλους, τους φέρνουμε στον νου και στην καρδιά μας, Υπόδειγμα γι΄ αυτό είναι η ύψιστη ενότητα της Αγίας Τριάδος, μίας κοινωνίας τριών ισοτίμων προσώπων, κοινωνίας ελευθερίας και αγάπης. Να φορέσουμε το ένδυμα της ταπεινοφροσύνης, της καρτερίας και της Αγάπης. Πρέπει να υπηρετούμε τους άλλους αντί να ζητάμε να μας υπηρετούν και να μας θαυμάζουν. Είναι το πρώτο μα και τόσο δύσκολο βήμα που η Πίστη μας υποδεικνύει.
Άρση του σταυρού. Να πάρουμε τον σταυρό μας στον ώμο. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του σταυρό. Πάντα στο μέγεθος των δυνατοτήτων του. Ποτέ, ο Θεός, δεν μας δίνει σταυρό που δεν μπορούμε να σηκώσουμε. Το πρόβλημα είναι εάν επιθυμούμε να σηκώσουμε το βάρος και μ’ αυτόν να προχωρήσουμε ή να τον αφήσουμε κάτω για να μπορέσουμε πιο εύκολα να τρέξουμε στην οδό της αμαρτίας, της φιλαυτίας, της κενοδοξίας.
Ακολουθείν τον Χριστό. Μόνον αν απαρνηθούμε τον εαυτό μας και σηκώσουμε τον σταυρό που μας ανήκει θα μπορούμε να τον ακολουθήσουμε. Αλλιώς ο δρόμος θα είναι ανυπόφορος, τρομακτικός για εκείνον που δεν εγκατέλειψε τον εγωισμό του και δεν σήκωσε τον σταυρό του. Γνωρίζει ο Ιησούς τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη που υπάρχουν μέσα μας και γι’ αυτό μας συμβουλεύει πριν πάρουμε την απόφαση να Τον ακολουθήσουμε.
Όμως σε τι θα ωφεληθούμε αν τα κάνουμε όλα αυτά;
«Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού;».
Ο Χριστός μας δίνει την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα και αξίζει να την δούμε με μεγάλη προσοχή.
Πράγματι, σε τι θα ωφεληθούμε εάν κατακτήσουμε όλους τους υλικούς στόχους μας, εάν καταξιωθούμε στην κοινωνία, αλλά χάσουμε την ψυχή μας, το θείο αυτό συστατικό του ανθρώπου που τον ενώνει με τον Δημιουργό του;
Η ζωή μας έχει διδάξει ότι οι εφήμερες απολαύσεις, τα υλικά αγαθά, δεν είναι ικανά να γεμίσουν τον έσω κόσμο, να μας κάνουν να νιώθουμε υπέροχα.
Παρατηρήστε ένα παιδί πόσο χαίρεται όταν το χαϊδεύουν οι γονείς του. Δείτε το βλέμμα ευγνωμοσύνης του νηστικού όταν του προσφέρετε ένα κομμάτι ψωμί. Νιώστε τα συναισθήματα των ηλικιωμένων όταν με αγάπη καθίσετε στην άκρη του κρεβατιού τους.
Η χαρά του παιδιού, η ευγνωμοσύνη του νηστικού, τα συναισθήματα των ηλικιωμένων, θα μπουν μέσα στην ψυχή σας και θα σας κάνουν να αισθάνεστε υπέροχα γιατί έχετε βοηθήσει, έχετε υπηρετήσει τον συνάνθρωπό σας.
Κι αυτό είναι το πρώτο βήμα ταπείνωσης, το πρώτο βήμα της σωτηρίας.

Πηγή & εξ αυτής διασκευή:
* Άρθρο "Όστις θέλει", Ιακώβου Ποθητού.

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ & ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1968

Προλογίζει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

Το "Δημοκρατικό Εθνικό Ρεύμα" έχει τονίσει και άλλοτε σε διάφορα άρθρα και σε διευκρινιστικό άρθρο ότι προτιμά και κατατάσσει (προσωπικές απόψεις) ως καλύτερο πολιτικό Σύνταγμα στην ιστορία της συγχρόνου Ελλάδος αυτό του 1968. Ήταν καινοτόμο και θα το καταλάβετε διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο ενός από τους ειδικώτερους σ΄ αυτό το θέμα: του ιστορικού συγγραφέα κ. Μάνου Χατζηδάκη.

Γράφει ο κ. Μάνος Χατζηδάκης, ιστορικός συγγραφεύς.

Τό Σύνταγμα τοῦ 1968 ὑπῆρξε στήν οὐσία ἡ Πολιτική Διακήρυξις τῆς Ἀπριλιανῆς Ἐπαναστάσεως. Καί ἀπεικόνιζε τήν Νέα Πολιτεία πρός την ὁποία ἀπέβλεπε.
Ὑπῆρξε ἕνα Σύνταγμα ἄκρως μεταρρυθμιστικό, μέ ἐπαναστατικό πνεῦμα καί ριζικές καινοτομίες. Πλήρης ἀνάλυσίς του θά χρειαζόταν ξεχωριστή μελέτη διότι δέν ὑπῆρξε σχεδόν ἄρθρο πού νά μήν ἐπέφερε ἔστω καί μία βελτίωσι ἤ τροποποίησι..
Ὅμως τό Σύνταγμα τοῦ 1968 δέν ἀρκέσθηκε σ’ αὐτά. Οἰκοδόμησε στήν κυριολεξία μία νέα Ἰδεολογία ἡ ὁποία ἄλλαξε ὁλόκληρη τήν ἰδεολογική δομή τῆς Πολιτείας καί τήν ὁποία θά ἀναλύσουμε κατωτέρω…

«Ἀτομικά Δικαιώματα»
Κατ’ ἀρχήν τό Σύνταγμα τοῦ 1968, μέ τό κεφάλαιο «Ἀτομικά Δικαιώματα» -ὄρο ὀρθότερο τοῦ παλαιοῦ «Περί δημοσίου δικαίου τῶν Ἑλλήνων» -ὄχι ἁπλῶς συμπεριέλαβε ἀλλά καί διεύρυνε ὅλες τίς ἀτομικές ἐλευθερίες τῶν Ἑλλήνων.
Στό ἄρθρο 9 § 1 προσετέθη μία νέα διάταξις ἐντελῶς καινοτόμα ἡ ὁποία ἔδωσε κυριολεκτικά μία νέα διάστασι στήν ἔννοια τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας:
«Ἕκαστος ἔχει τό δικαίωμα ἐλευθέρας ἀναπτύξεως τῆς προσωπικότητός του, ἐφ’ ὅσον δέν προσβάλλει τά δικαιώματα τῶν ἄλλων καί δέν παραβιάζει τό Σύνταγμα καί τόν ἠθικόν νόμον».
Στήν § 2 ἀκολουθοῦσε ἡ καθιερωμένη διάταξις πού εἶχαν καί τά προηγούμενα Συντάγματα: «Ἡ προσωπική ἐλευθερία εἶναι ἀπαραβίαστος. Οὐδείς καταδιώκεται…» κ.λπ. 

Γιά τήν ἀξία τῆς νέας αὐτῆς διατάξεως μίλησε ὁ ἴδιος ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος στό Ὑπουργικό Συμβούλιο λέγωντας χαρακτηριστικά:
«Ἐπιβάλλεται νά διακηρυχθῆ θετικῶς καί πανηγυρικῶς ἡ ἀρχή τῆς Ἐλευθερίας, ἐν ἀναφορᾷ πρός τήν ἀνάπτυξιν τῆς προσωπικότητος ἑνός ἑκάστου τῶν πολιτῶν.
Ἐν ἀντιθέσει πρός ὅτι συμβαίνει εἰς τά ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα καί δή τά κομμουνιστικά ὅπου ἡ ἀνάπτυξις τῆς προσωπικότητος –τῆς κοινωνικῆς ἤ ἐπαγγελματικῆς- τῶν πολιτῶν των, πρέπει νά προσαρμόζεται πρός τάς ἐπιταγάς τοῦ κόμματος.
Ἡ ἀρχή λοιπόν αὕτη, ἀποτελεῖ μίαν ἀπό τάς θετικωτέρας ἐκφράσεις τῆς ἐννοίας τῆς Ἐλευθερίας καί πρέπει νά πριέχεται εἰς τό Σύνταγμα».

Από άτομο σε πρόσωπο
Ἡ ἰδεολογική ἀξία τῆς διατάξεως εἶναι ἐμφανής, ἰδίως μάλιστα ἀφοῦ ἐκφεύγει τῆς λιμπεραλιστικῆς ἐκφράσεως τοῦ «ἀτόμου» καί ὁμιλεῖ περί ἀναπτύξεως «προσωπικότητος». Δηλαδή ἀπό ἀτομοκρατική γίνεται προσωποκεντρική…

Στό ἄρθρο 24 ἐπίσης, εἰσήχθη ἀκόμη μία ριζική καινοτομία. Ἡ ἀπαγόρευσις καταχρήσεως τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν:
«1. Ἡ ἄσκησις τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν παρ’ οἱουδήποτε, ἐπιτρέπεται ἐντός τῶν ὁρίων, τά ὁποῖα διασφαλίζουν εἰς τούς ἄλλους πολίτας τήν ἀπόλαυσιν τῶν αὐτῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν καί προστατεύουν τά συμφέροντα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.
2. Ὅστις καταχρᾶται τοῦ ἀσύλου τῆς κατοικίας, τῆς ἐλευθερίας ἐκφράσεως τῶν στοχασμῶν ἰδία διά τοῦ τύπου, τοῦ ἀπορρήτου τῆς ἀνταποκρίσεως, τῆς ἐλευθερίας τῆς συναθροίσεως, τῆς ἐλευθερίας ἱδρύσεως συνεταιρισμῶν ἤ ἐνώσεων προσώπων καί τοῦ δικαιώματος τῆς ἰδιοκτησίας διά νά ἀγωνισθῆ ἐναντίον τοῦ κρατοῦντος πολιτεύματος ἤ τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν ἤ ν’ ἀπειλήση τήν ἐθνικήν ἀνεξαρτησίαν καί ἐδαφικήν ἀκεραιότητα τοῦ Κράτους, στερεῖται τῶν δικαιωμάτων τούτων ἤ πάντων τῶν διά τοῦ Συντάγματος κατοχυρουμένων.
Ἡ διαπίστωσις τῆς καταχρήσεως, ἡ ἐκ ταύτης στέρησις ἀτομικῶν δικαιωμάτων καί ἡ ἔκτασις τῆς τοιαύτης στερήσεως ἀπαγγέλονται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου, ὡς νόμος ὁρίζει».

Στό Σύνταγμα τοῦ 1968 λοιπόν διατυπώνεται ἡ ἐξύψωσις τῆς προσωπικότητος καί τῆς ἐλεύθερης ἀναπτύξεώς της, ἀλλά καί ὁ περιορισμός τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων στά ὅρια πού ἐξασφαλίζουν τά συμφέροντα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.

Αριστοτελική η ιδεολογική αρχή του Συντάγματος του 1968
«Τό γάρ ὅλον πρότερον εἶναι τοῦ μέρους» ἔλεγε ὁ Ἀριστοτέλης. Καί αὐτό ἐτηρήθη ὡς ἰδεολογική ἀρχή τοῦ νέου Συντάγματος. Ἐπεξηγοῦσε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος ἀναφερόμενος σέ αὐτό τό ἄρθρο:
«Θέλομεν Ἐλευθερίαν. Μάλιστα, διότι αὕτη ἐγεννήθη ἐπί τοῦ πλανήτου ὁμοῦ μέ τόν πρῶτον Ἕλληνα. Ἀλλά Ἐλευθερίαν Κοινωνικήν, ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου τό ὁποῖον γνωρίζει τάς ὑποχρεώσεις, τά δικαιώματα καί τά καθήκοντά του ἔναντι τῶν ἄλλων.
Ἄς χαρακτηρίσωμεν αὐτήν τήν ἐπιδίωξιν ρηματικῶς:
Ὀφείλομεν νά κοινωνικοποιήσωμεν τάς ἀτομικάς μας ἐπιδιώξεις καί τήν ἀτομικήν ἐλευθερίαν μας».
(«Τό Πιστεύω μας» Τόμος Β΄ σελ. 146)

Επίσης...
Πέραν τῶν ἀνωτέρω ἀρχῶν, τό Σύνταγμα τοῦ 1968 συμπλήρωνε στίς ὑπάρχουσες διατάξεις περί «ἀτομικῶν δικαιωμάτων» καί τά ἑξῆς:

* Καθιέρωσε εὐνοϊκώτερες προϋποθέσεις γιά τό ἄτομο ὡς πρός τήν σύλληψι ἤ φυλάκισί του. Προέβλεπε μικρότερη παράτασι τῆς ἀπολύσεως καί καθώριζε γιά πρώτη φορά ἀνώτατο ὅριο προφυλακίσεως (ἄρθρο 10 §§ 2 καί 4).
* Προέβλεπε ὅτι τό ἀπαραβίαστο τῶν ἐπιστολῶν δύναται νά καταστῆ ἀνενεργό ἀπό δικαστική ἀρχή α) γιά λόγους ἐθνικῆς ἀσφαλείας, β) γιά λόγους δημοσίας τάξεως καί γ) γιά διακρίβωσι εἰδεχθῶν ἐγκλημάτων. (ἄρθρο 15)9
* Ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως, ἀντικατέστησε τήν φράσι «ἀνεγνωρισμένων θρησκειῶν» μέ τήν φράσι «γνωστῶν θρησκειῶν» διότι ὅπου «γνωστή» ἐννοεῖτο ἐκείνη ἡ ὁποία δέν ἔχει ἀπόκρυφη διδασκαλία. (ἄρθρο 16 §§ 2 καί 3).
* Προσέθεσε τήν ἀπαγόρευσι προσβολῆς τῶν ἐθνικῶν συμβόλων κατά τήν ἄσκησι τῶν ὁποιονδήποτε θρησκευτικῶν καθηκόντων (ἄρθρο 16 § 4).
* Ἀπαγόρευσε ρητῶς τούς «ἀντιρρησίες συνειδήσεως»:
«Οὐδείς δύναται ἕνεκα τῶν θρησκευτικῶν αὐτοῦ πεποιθήσεων ν’ ἀπαλλαγῆ τῆς ἐκπληρώσεως των πρός τό Κράτος καθηκόντων του ἤ ν’ ἀρνηθῆ τήν ἐφαρμογήν τῶν νόμων».(ἄρθρο 16 § 5)
* Ἐξαιροῦσε τοῦ δικαιώματος τοῦ «συνεταιρίζεσθαι» ἐνώσεις προσώπων τῶν ὁποίων ὁ σκοπός καί ἡ δράσις στρεφόταν α) κατά τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος, β) τοῦ πολιτεύματος ἤ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος γ) τῆς ἀσφαλείας τοῦ Κράτους καί δ) τῶν πολιτικῶν καί ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν. Προέβλεπε μάλιστα τό νομικό πλαίσιο διαλύσεων συνεταιρισμοῦ γιά τούς ἀνωτέρω σκοπούς (ἄρθρο 19 §§ 2 καί 3)10
* Ἀπαγόρευε ρητῶς τήν πολιτική ἀπεργία: «Ἡ προσφυγή εἰς ἀπεργίαν διά τήν ἐπιδίωξιν πολιτικῶν ἤ ἄλλων σκοπῶν ξένων πρός τά ὑλικά καί ἠθικά συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων, ἀπαγορεύεται».
(ἄρθρο 19 § 5)
* Ἔθετε ὅρους στό δικαίωμα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων νά συνεταιρίζωνται (ἄρθρο 19 § 4) καί ἀπαγόρευε τήν ἀπεργία τους:
«Εἰς τούς πάσης φύσεως ὑπαλλήλους τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, τῶν ὀργανισμῶν τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως ἤ ἄλλων νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου, ἀπαγορεύεται ἡ ἀπεργία ὑφ’ οἱανδήποτε μορφήν. Ἡ συμμετοχή τῶν ὑπαλλήλων τούτων εἰς ἀπεργίαν θεωρεῖται αὐτοδικαίως ὡς δήλωσις παραιτήσεως».
(ἄρθρο 19 § 6)
* Ἐπέβαλλε τήν «ταχεῖαν ἐνέργειαν καί ἔγγραφον ἠτιολογημένην ἀπάντησιν» σέ κάθε ἀναφερόμενο πρός τίς ἀρχές πολίτη12 (ἄρθρο 20).
* Καθιέρωσε γιά πρώτη φορά τήν προστασία τῆς ἰδιοκτησίας μέ ρητή διάταξι:
«Ἡ ἰδιοκτησία τελεῖ ὑπό τήν προστασίαν τοῦ Κράτους».
(ἄρθρο 21 § 1)
* Καθώριζε γιά πρώτη φορά τόν ρητό ὅρο τῆς πλήρους ἀποζημιώσεως γιά κάθε ἀπαλλοτρίωσι ὑπέρ δημοσίας ὠφελείας καί καθιέρωνε τήν ἄρσι τῆς ἀπαλλοτριώσεως ἐάν ἡ ἀποζημίωσις δέν εἶχε καταβληθῆ σέ διάστημα 1 ½ ἔτους (ἄρθρο 21 §§ 2 καί 3).
* Εἰσήγαγε τήν διευκόλυνσι ἐκτελέσεως πολεοδομικῶν ἤ ρυμοτομικῶν σχεδίων μέ πρόβλεψι παραχωρήσεως στόν ἰδιοκτήτη τοῦ ἀπαλλοτριουμένου ἀκινήτου, ἄλλου ἀκινήτου ἴσης ἀξίας (ἄρθρο 21 § 4).
* Ἐγκαινίασε τήν ἀπαλλοτρίωσι «κατά ζῶνες» πρός ἐκτέλεσι δημοσίων ἔργων ἤ ἔργων κοινῆς ὠφελείας (ἄρθρο 21 § 9).
* Θέσπισε τόν ὑποχρεωτικό ἀναδασμό τῶν ἀγροτικῶν ἐκτάσεων γιά καλλίτερη ἐκμετάλλευσι τοῦ ἐδάφους (ἄρθρο 21 § 10)13

«Κοινωνικά καί Οἰκονομικά Δικαιώματα καί Καθήκοντα»

Ἄρθρον 26
1. Ὁ γάμος καί ἡ οἰκογένεια τελοῦν ὑπό τήν προστασίαν τοῦ Κράτους.
2. Οἱ γονεῖς ἔχουν τό δικαίωμα καί τό καθῆκον ν’ ἀνατρέφουν καί διαπαιδαγωγοῦν τά τέκνα των. Τό Κράτος λαμβάνει μέτρα διά τήν ἠθικήν, πνευματικήν καί ἐθνικήν διαπαιδαγώγησιν τῶν ἀνηλίκων.
3. Πολύτεκνοι οἰκογένειαι, ἀνάπηροι πολέμου ὡς καί χῆραι καί ὀρφανά τῶν ἐν πολέμῳ πεσόντων, τυγχάνουν τῆς εἰδικῆς μερίμνης τοῦ Κράτους.

Ἄρθρον 27
1. Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν ἐξασφάλισιν ἀπασχολήσεως, καθορίζει τούς γενικούς ὅρους αὐτῆς καί ἐπιδιώκει τήν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς θέσεως καί τήν ἠθικήν ἐξύψωσιν τῶν ἐργαζομένων.
2. Εἰδικοί νόμοι ρυθμίζουν τά τῆς ἐπιτάξεως προσωπικῶν ὑπηρεσιῶν εἰς περίπτωσιν πολέμου ἤ ἐπιστρατεύσεως ἤ πρός θεραπείαν ἀμέσου κοινωνικῆς ἀνάγκης.
3. Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν ὑγεία καί τήν κοινωνικήν ἀσφάλεια τοῦ πληθυσμοῦ ὡς καί διά τήν ἀπόκτησιν στέγης παρά τῶν στερουμένων ταύτης.
Ἄρθρον 28
Τό Κράτος μεριμνᾶ διά τήν δημιουργίαν προϋποθέσεων καί κινήτρων πρός ἀνάπτυξιν ἐπί ἐθνικῆς καί περιφερειακῆς κλίμακος τῆς οἰκονομίας, ὥστε δι’ αὐτῆς νά παρέχηται εὐχέρεια σταθερᾶς βελτιώσεως τῶν ὅρων διαβιώσεως τοῦ λαοῦ.

Ἄρθρον 29
1. Οἱ γεωργικοί καί ἀστικοί συνεταιρισμοί τελοῦν ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους, μεριμνῶντος ὑπέρ τῆς ἀναπτύξεως αὐτῶν.
2. Ἡ κατά νόμον σύστασις ἀναγκαστικοῦ συνεταιρισμοῦ δέν ἀντιβαίνει εἰς τό Σύνταγμα.

Τό Σύνταγμα τοῦ 1968, πέραν ἀπό τά «Ἀτομικά Δικαιώματα», ὑπῆρξε τό πρῶτο Σύνταγμα πού περιέλαβε ξεχωριστό κεφάλαιο μέ τίτλο «Κοινωνικά καί Οἰκονομικά Δικαιώματα καί Καθήκοντα»!
Τό πλέγμα τῶν ἄρθρων 26-29 πού τό ἀπετέλεσαν ὑπῆρξε πρωτοφανές καί ἐπαναστατικό γιά τήν ἱστορία τῶν Συνταγμάτων τῆς Ἑλλάδος διότι γιά πρώτη φορά κατωχυρώθηκε συνταγματικά τό Κοινωνικό Κράτος στήν Ἑλλάδα καί ἐτέθη νέο ἰδεολογικό ὑπόβαθρο τῆς Πολιτείας:
* Τό ἄρθρο 26 καθιέρωσε ὡς καθῆκον τοῦ Κράτους τήν προστασία τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας, τήν διαπαιδαγώγησι τῆς νεολαίας, τήν μέριμνα γιά τούς πολυτέκνους, τούς ἀναπήρους, τίς χῆρες καί τά ὀρφανά πολέμου.
* Τό ἄρθρο 27 θέσπισε ὡς καθῆκον τοῦ Κράτους τήν ἐξασφάλισι τῆς ἐργασίας, τήν ἐξύψωσι τῶν ἐργαζομένων, τήν μέριμνα για τήν ὑγεία, τήν κοινωνική ἀσφάλισι καί τήν στέγασι.
* Τό ἄρθρο 28 ἐπέβαλλε στό Κράτος τήν οἰκονομική ἀνάπτυξι ὄχι μόνο ἐπί ἐθνικῆς ἀλλά καί περιφερειακῆς κλίμακος. Καί ὄχι ὑπέρ τῶν ὀλίγων, ἀλλά γιά τήν βελτίωσι τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου ὅλου τοῦ λαοῦ. Πρός ὄφελος ὅλων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων καί περιφερειῶν τῆς Ἐπικρατείας.
* Τό ἄρθρο 29 ἔθεσε ὑπό κρατική προστασία τούς συνεταιρισμούς καί νομιμοποίησε τούς ἀναγκαστικούς.
Τό ἀνωτέρω κεφάλαιο τοῦ Συντάγματος τοῦ 1968 εἰσήγαγε γιά πρώτη φορά στήν Ἑλλάδα τήν Κοινωνική καί Οἰκονομική Δημοκρατία!

Η τοποθέτηση του Γ. Παπαδόπουλου
ΠροεπισκόπησηΣαφέστατα τό διεκήρυξε ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος κατά τήν συζήτησι γιά τήν εἰσαγωγή του στό Ὑπουργικό Συμβούλιο:
«Ἡ σύγχρονος Πολιτεία δέν εἶναι μόνον Δημοκρατία ὅσον ἀφορᾶ τήν μορφήν τοῦ πολιτεύματος, τήν συγκρότησιν τῆς διοικήσεως, τήν λειτουργίαν τῶν ἐξουσιῶν καί τήν ἀναγνώρισιν τῆς βασικῆς πηγῆς τῶν ἐξουσιῶν τούτων.
Εἶναι καί Κοινωνική καί Οἰκονομική Δημοκρατία, ἡ ὁποία ὁπωσδήποτε εἶναι ἀναγκαῖον νά προσδιορίζεται εἰς τόν Καταστατικόν Χάρτην, προκειμένου νά ἀπεικονίζεται σαφῶς ἡ συγκρότησις ἑνός δυναμικοῦ πολιτεύματος, προσηρμοσμένου εἰς τάς ἀνάγκας τῆς ταχυρρύθμου ἐπιστημονικῆς, κοινωνικῆς καί πολιτιστικῆς ἐξελίξεως καί νά δύναται νά προσαρμόζεται καί νά ἱκανοποιῆ κατά τό δυνατόν πληρέστερον τάς ἀνάγκας τῆς συγχρόνου κοινωνίας».
(«Πρακτικά Συζητήσεων ἐπί τοῦ Συντ/τος 1968» σελ. 8)
Ἀλλά καί κατά τήν Συνέντευξι Τύπου πού ἔδωσε στίς 15-3-1968 γιά τό περιεχόμενο τοῦ Συντάγματος, εἶπε:
«Κατεβάλαμεν προσπάθειαν, μέ ὁδηγόν τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου καί τήν ἀνάγκην κοινωνικοποιήσεως τῆς ἐλευθερίας του… νά ἀποδώσωμεν ἐν Σύνταγμα –πλαίσιον, τό ὁποῖον θά παράσχη εἰς τόν Ἑλληνικόν λαόν τήν δυνατότητα νά ζήση τήν νέαν Δημοκρατίαν, τήν Δημοκρατίαν τήν ἐλευθέραν ὡς Πολιτικήν, ὡς Οἰκονομικήν, ὡς Κοινωνικήν Δημοκρατίαν».

Συνταγματική ανάλυση Λ. Πάτρα
Ἀναλύοντας αὐτήν τήν νέα Πολιτειακή Ἰδεολογία, ὁ τότε Ὑπουργός Κοινωνικῶν Ὑπηρεσιῶν Λουκᾶς Πάτρας, ἔλεγε στίς 26 Ἰουλίου 1968:
«Τό Σύνταγμα τοῦ 1864/1911/1952, ἔχει μίαν ἰδεολογίαν:
Εἶναι ἡ ἰδεολογία τῆς νομικῆς ἰσότητος τῶν πολιτῶν καί τῶν νομικῶς κατωχυρωμένων ἀτομικῶν δικαιωμάτων.
Ἡ ἰδεολογία αὐτή ἀνταποκρίνεται εἰς τήν οἰκονομικήν καί κοινωνικήν κατάστασιν καί εἰς τάς πολιτικάς ἀντιλήψεις τοῦ 19ου αἰῶνος. Ὁ 19ος αἰών ἤθελε νά εἶναι οἱ πολῖται ἴσοι ἐνώπιον τοῦ νόμου, νά ἔχουν ἀτομικά δικαιώματα καί ἀτομικάς ἐλευθερίας, νά ἔχουν δικαίωμα ψήφου, ἀλλά δέν ἐνδιεφέρετο διόλου νά ἐξασφαλίση εἰς τούς πολίτας ἀντικειμενικάς προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως τῆς ἰσότητος, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς δημοκρατίας.
Ἡ ἀδιαφορία αὐτή τοῦ Κράτους διά τήν ἐξασφάλισιν τῶν ἀντικειμενικῶν τούτων προϋποθέσεων εἶχεν ὡς συνέπειαν νά ὑπάρχη δημοκρατία μόνον διά τούς ὀλίγους καί χάριν αὐτῶν, ἐνῶ αἱ μεγάλαι μάζαι τοῦ λαοῦ περιήρχοντο εἰς μεγάλην ἐξαθλίωσιν:
Μέ οἰκονομικήν καί κοινωνικήν ἐξαθλίωσιν τῶν μεγάλων μαζῶν, μέ ἔλλειψιν παιδείας, μέ ἔλλειψιν προστασίας τῆς ὑγείας καί κοινωνικῆς ἀσφαλείας, ἡ νομική ἰσότης καί ἡ κατοχύρωσις τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καί τό δικαίωμα ψήφου, καταντᾶ εἰρωνία διά τό μέγα πλῆθος τῶν μελῶν τῆς κοινωνίας.
Κατοχυρώνει τό νέον Σύνταγμα ὅλα τά ἀτομικά δικαιώματα καί τάς ἀτομικάς ἐλευθερίας (ἄρθρα 1-25) τά ὁποῖα κατωχύρωνεν εἰς τό κεφάλαιον «περί δημοσίου δικαίου τῶν Ἑλλήνων» καί τό παλαιόν Σύνταγμα.
Ἀλλά τό νέον Σύνταγμα ἐπιδιώκει νά ἐξασφαλίση δι’ ὅλους τούς πολίτας τάς ἀντικειμενικάς προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καί τῆς ἐλευθέρας ἀσκήσεως τοῦ δικαιώματος ψήφου.
Κατά τοῦτο, τό νέον Σύνταγμα διαποτίζεται ἀπό Ἰδεολογίαν διάφορον ἐν σχέσει πρός τό παλαιόν Σύνταγμα:
Ἔναντι τῆς ἀτομοκεντρικῆς καί ἀστικοφιλελευθέρας Ἰδεολογίας τοῦ παλαιοῦ Συντάγματος, τό νέον Σύνταγμα καθιερώνει τήν Κοινωνικήν καί Οἰκονομικήν Δημοκρατίαν!
Τό νέον Σύνταγμα εἶναι προωδευμένον ἐν σχέσει πρός τό παλαιόν διότι πέραν τῆς Πολιτικῆς Δημοκρατίας, τήν ὁποίαν καθιέρωνε τό παλαιόν, τό νέον Σύνταγμα καθιερώνει καί τήν Κοινωνικήν καί Οἰκονομικήν Δημοκρατίαν.
Κατά τοῦτο, τό νέον Σύνταγμα εἶναι Ἐπαναστατικόν καί σύγχρονον!...»

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΥ 1968 & ΒΑΣΙΛΕΙΑ

Γράφει ο κ. Μάνος Χατζηδάκης, ιστορικός συγγραφεύς.

Τό Σύνταγμα του 1968 ἐκκινοῦσε μέ ἕνα «Προοίμιον» στό ὁποῖο ἐγράφετο:

«Ὁ Ἑλληνικός Λαός, ἐν ἐπιγνώσει τῆς ἱστορικῆς εὐθύνης του ἔναντι τῶν ἐπερχομένων γενεῶν, πιστός εἰς τάς ἀξίας τοῦ Ἑλληνικοῦ καί τοῦ Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ καί τάς ἀρχάς τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας τῆς δημοκρατίας, τῆς εἰρήνης καί τῆς προόδου καί ἐμφορούμενος ἀπό τήν θέλησιν:
- νά διασφαλίση τήν ἐθνικήν καί κρατικήν ἐνότητα,
- νά ἑδραιώση τό πολίτευμα τῆς Βασιλευομένης Δημοκρατίας ἐν ἐλευθερίᾳ, ἰσότητι καί δικαιοσύνη
- ν’ ἀνακαινίση τόν πολιτικόν καί κοινοβουλευτικόν βίον,
- νά κατοχυρώση τήν ἐσωτερικήν εἰρήνην καί ἀσφάλειαν,
- νά συμβάλη εἰς τήν κοινωνικήν πρόοδον καί εὐημερίαν καί
- νά ἐξυπηρετήση, ὡς ἰσότιμον μέλος τῆς παγκοσμίου κοινωνίας τῶν ἐθνῶν, τήν διεθνή εἰρήνην ἐν δικαιοσύνῃ καί ἐλευθερία ἐγκρίνει τό παρόν Σύνταγμα διά Δημοψηφίσματος».

* Άρθρο 2 παρ. 1
ὑπῆρχε ὁ προσδιορισμός τοῦ πολιτεύματος:

«Τό πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος εἶναι Βασιλευομένη Δημοκρατία.

Τό Σύνταγμα τοῦ 1968 ἦταν λοιπόν Σύνταγμα βασιλευόμενο. Καί στό «Προοίμιο» τοῦ τόνιζε ὅτι ἐπεδίωκε νά «ἑδραιώση» τήν Βασιλευομένη Δημοκρατία. Η επιδίωξις του Συνταγματικού Νομοθέτου να προστατεύση την Βασιλεία από κάθε τι για το οποίο είχε αδίκως κατηγορηθεί στο παρελθόν, είναι περισσότερο από εμφανής. Διαβάστε:

* Άρθρο 30 § 1 ἔλεγε:
«1. Ὁ Βασιλεύς εἶναι ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων τοῦ Κράτους, σύμβολον τῆς ἐνότητος τοῦ Ἔθνους».
Ἡ φράσις: «σύμβολον τῆς ἐνότητος τοῦ Ἔθνους» ἦταν ἐντελῶς νέα καί δέν ὑπῆρχε στά παλαιά Συντάγματα. 
Μέ αὐτήν σαφῶς ἐπεδιώκετο ἡ ἐξύψωσις τοῦ θεσμοῦ, καθώς φυσικά καί ἡ προστασία του ἀπό τήν ἀνάμιξι στίς κομματικές διαμάχες. Ὁ Γ. Παπαδόπουλος ἐξηγοῦσε:
«Κατά τό Σύνταγμα, αἱ ἐξουσίαι συνενοῦνται εἰς τό πρόσωπον τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος.
Συνεπῶς ἡ ἐνότης αὕτη πρέπει νά διαδηλωθῆ ρητῶς ἐν τῷ κειμένῳ…
…Πιστεύω ὅτι ἐφ’ ὅσον τό πολίτευμα εἶναι Βασιλευομένη Δημοκρατία καί ὅτι τό Ἔθνος ζῆ τήν συνέχειαν τῶν παραδόσεων τῆς ζωῆς του, τοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον, διότι τά σύμβολα δέν ἔχουν μόνον ἱστορικήν καί ἠθικήν ἀξίαν διά τούς λαούς, ἀλλά καί πολιτικήν καί νομικήν τοιαύτην».
(ὄ.π. σελ. 190)
Μέ αὐτήν τήν ἀρχή, τό Σύνταγμα τοῦ 1968 προχώρησε γιά πρώτη φορά σέ πλήρη καί λεπτομερή ρύθμισι ὅλων τῶν βασιλικῶν ἀρμοδιοτήτων. Τοῦτο ἑρμηνεύθηκε ποικιλοτρόπως. Ἄλλοι εἶπαν ὅτι σκοπός ἦταν ὁ περιορισμός καί μείωσις τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας καί ἄλλοι ὅτι σκοπός ἦταν ἀκριβῶς ἡ προάσπισις τοῦ θεσμοῦ ὥστε νά μή τεθῆ ξανά ὑπό ἀμφισβήτησι, ὅπως στό παρελθόν: ὑπῆρξε τό πιό ριζοσπαστικό σέ αὐτόν τόν τομέα, διότι ἀντικατέστησε τό παλαιό πού ἁπλῶς ἔλεγε:

* Άρθρο 43
«Ὁ Βασιλεύς διορίζει καί παύει τούς Ὑπουργούς αὐτοῦ».
Ἀντ’ αὐτοῦ, στήν § 1 τόνιζε:
«Ὁ Βασιλεύς διορίζει τόν Πρωθυπουργόν καί τή προτάσει αὐτοῦ διορίζει καί παύει τά μέλη τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Κυβέρνησις πρέπει ν’ ἀπολαύη τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς Βουλῆς. Ὁ Βασιλεύς παύει τήν Κυβέρνησιν ἀφοῦ ἀκούση τήν γνώμην τοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἔθνους».
Ἡ καινοτομία εἶναι σαφής. Το άρθρο προστάτευε τον Βασιλικό θεσμό από τις γνωστές κατηγορίες περί... «εὐνοιοκρατίας». Οι γνωστοί ισχυρισμοί της κεντροαριστεράς ότι ο Βασιλεύς μπορεί να διορίση Πρωθυπουργό «ἀκόμη καί τόν κηπουρό του», ἐξαφανίζόταν. Ἡ διάταξις ἐπιβάλλει τήν «ἀρχή τῆς δεδηλωμένης» καί παρεμβάλει τήν γνώμη τοῦ «Συμβουλίου τοῦ Ἔθνους».
Στίς ὑπόλοιπες παραγράφους τά πράγματα γίνονται πιό σαφῆ: Ὁ Βασιλεύς διορίζει Πρωθυπουργό μόνο:
α) Τόν ἀρχηγό «τοῦ διαθέτοντος τήν ἀπόλυτον πλειονοψηφίαν κόμματος».
β) Ἐάν τό πλειοψηφοῦν κόμμα δέν ἔχει ἀρχηγό, αὐτόν πού θά ἐκλεγῆ ἀπό τά κοινοβουλευτικά μέλη του.
γ) Ἐάν κανένα κόμμα δέν διαθέτει αὐτοδυναμία, ἐκεῖνον πού θά τοῦ προτείνη ἡ νέα Βουλή «δι’ ἀπολύτου πλειονοψηφίας τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν μελῶν της».
δ) Γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη περίπτωσι, ἐκεῖνον πού θά ἐπιλέξη ἀλλά μόνο «ἀφοῦ ἀκούση τήν γνώμην τοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἔθνους».
- Τό ἄρθρο 46 ἐπίσης, προέβλεπε ὅτι ἡ Ἑλλάς δέν θά ζοῦσε ξανά οὔτε φαινόμενα ὅπως ἐκεῖνο τοῦ 1915-17.
Ὁ Βασιλεύς δέν μποροῦσε νά διαλύση τήν Βουλή παρά μόνο «μετά γνώμην τοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἔθνους».
Προέβλεπε δέ τήν σύντμησι τῆς προκηρύξεως ἐκλογῶν ἀπό 45 σέ 35 ἡμέρες καί τήν σύγκλησι τῆς νέας Βουλῆς, ἀπό 3 μῆνες σέ 45 ἡμέρες.
- Τό ἄρθρο 31 καθόριζε τήν ἐνηλικίωσι Βασιλέως καί Διαδόχου στό 21ο ἔτος τῆς ἡλικίας τους. Τόνιζε ὅτι καί ὁ Βασιλεύς καί ὁ Διάδοχος «ἀπαιτεῖται» νά εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί γιά πρώτη φορά μεριμνοῦσε γιά τήν μόρφωσι τοῦ Διαδόχου μέ τήν διάταξι.
«Ὁ Βασιλεύς καί ἡ Κυβέρνησις μεριμνοῦν ὅπως ὁ Διάδοχος τυγχάνη μορφώσεως ἀναλόγου πρός τό ὑψηλόν ἀξίωμα διά τό ὁποῖον προορίζεται».

* Άρθρο 33 § 2 ἦταν ἐπίσης καινοτόμο:
«Ὁ Βασιλεύς ἤ μέλος τῆς Βασιλικῆς Οἰκογενείας δύναται ν’ ἀναλαμβάνη τήν ἐπίτιμον προεδρίαν ὀργανισμῶν ἤ κοινωφελῶν ἱδρυμάτων, ἀποκλειομένης ὅμως τῆς ἀμέσου ἤ ἐμμέσου ἀναμίξεώς του εἰς τήν διοίκησιν τούτων. Οἱ τελοῦντες ὑπό τήν ἐπίτιμον προεδρίαν τοῦ Βασιλέως ἤ μέλους τῆς Βασιλικῆς Οἰκογενείας ὀργανισμοί ἤ κοινωφελῆ ἱδρύματα, ὑπόκεινται εἰς κρατικόν ἔλεγχον».
Ἡ διάταξις καθιστούσε υπεύθυνο το Κράτος για ενιαία Κοινωνική Πολιτική και συνεπώς αφαιρούσε τον έλεγχο όλων των Βασιλικών Ιδρυμάτων, ενώ παράλληλα προστάτευε την Βασιλική Οικογένεια από κακόβουλες κατηγορίες της "αριστεράς" για δήθεν Ιδρύματα που λειτουργούσαν ως...«κράτος ἐν κράτει».

* Άρθρο 34 § 2 διευκρίνιζε:
«Πλήν τοῦ Βασιλέως καί τοῦ Διαδόχου, οὐδέν ἕτερον μέλος τῆς Βασιλικῆς Οἰκογενείας, δικαιοῦται οἱασδήποτε χορηγίας ἐκ τοῦ δημοσίου ταμείου».
Ἡ διάταξις αποσκοπούσε στην προστασία της βασιλικής οικογενείας από δημιουργία τεχνητών "σκανδάλων" που δημιουργούσε η (αριστερή κυρίως) αντιπολίτευση όπως το ζήτημα της προικοδοτήσεως τῆς πριγκήπισσας Σοφίας ἀπό τό Ἑλληνικό Κράτος.

* Άρθρο 37 § 1
Εἰσήγαγε τόν θεσμό τῆς Τριμελοῦς Ἀντιβασιλείας γιά τήν περίπτωσι χηρείας τοῦ θρόνου. Ἡ Τριμελής θά ἀπετελεῖτο ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς, τόν Πρόεδρο τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου καί τόν Πρόεδρο τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας.1 Ἡ § 2 εἰσήγαγε ἐντελῶς καινοτόμο διαδικασία ἐκλογῆς νέου Βασιλέως.
- Μέ τά ἄρθρα 40 καί 41 κατηργεῖτο ἡ ἀνάθεσις τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας στήν Βασίλισσα ἤ σέ Τοποτηρή τοῦ θρόνου καί ἀνελάμβανε ἡ Τριμελής Ἀντιβασιλεία.
- Τό ἄρθρο 48 περιελάμβανε πληθώρα νέων διατάξεων σχετικά μέ τήν ἔκδοσι Βασιλικῶν Διαταγμάτων καί τό ἄρθρο 49 ἀποσαφήνιζε ὅτι ἡ διάταξις «Ὁ Βασιλεύς ἄρχει τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων» ἀποδίδεται μόνον τιμητικά, ἀφοῦ συμπλήρωνε: «Τήν διοίκησιν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων ἀσκεῖ ἡ Κυβέρνησις…»

Ἐκ τῶν ἀνωτέρω εἶναι ἐμφανές ὅτι τό Σύνταγμα τοῦ 1968 ἀποσαφήνιζε πλήρως τίς ἀρμοδιότητες τοῦ Βασιλέως. Μείωνε ἔτσι τά προνόμιά του, ἀλλά τόν διασφάλιζε καί προστάτευε ἀπό ἐμπλοκή στίς κομματικές διαμάχες καί σφάλματα πού τόν ἔθεταν ὑπό ἀμφισβήτησι. Τόν ἐξύψωνε σέ «σύμβολο τοῦ Ἔθνους» καί «ἑδραίωνε» τόν θεσμό στήν συνείδησί του. Τά λόγια τοῦ Γ. Παπαδοπούλου καί οἱ προθέσεις του εἶναι πασιφανεῖς:
«Δέν εἶναι κύριοι οἱ Βασιλεῖς οἱ ὁποῖοι πταίουν. Ἦτο τό καθεστώς τό ὁποῖον εἶχε δημιουργηθῆ καί ἡ φαῦλος νοοτροπία ὅλων μας. Διότι οὐδείς ἐτόλμα νά προφυλάξη τήν κορυφήν τῆς πυραμίδος τά μέλη τῆς Βασιλικῆς Οἰκογενείας, ἀπό ἐνεργείας αἱ ὁποῖαι παρέβλαπτον ὄχι μόνον αὐτά καθ’ ἑαυτά τά ἴδια, ἀλλά την κορυφήν τοῦ Κράτους».

Ἐν ὀλίγοις, τό Σύνταγμα τοῦ 1968 μετέτρεπε τήν Ἑλλάδα ἀπό ἕνα… «βαλκανικό Βασίλειο» σέ ἕνα Βασίλειο στά πρότυπα τῆς Δυτικῆς καί Βορείου Εὐρώπης!...
Πρέπει νά σημειωθῆ ἐδῶ ἐπίσης, ὅτι ὁ Γ. Παπαδόπουλος ἄφησε μέσα ἀπό τό Σύνταγμα τοῦ 1968 ἀνοικτή τήν «θύρα» τῆς ἐπανόδου τοῦ Βασιλέως ἀνά πᾶσα στιγμή:
- Στό ἄρθρο 134 τῶν «Μεταβατικῶν Διατάξεων» ἀναφερόταν σαφῶς ὅτι ὁ διορισθείς Ἀντιβασιλεύς θά ἀσκοῦσε τά καθήκοντά του μέχρι τίς ἐκλογές: «…ἐκτός ἄν ἡ Κυβέρνησις, πρό τοῦ χρονικοῦ τούτου σημείου, καλέση τόν Βασιλέα ὅπως ἐπανέλθη εἰς τήν Ἑλλάδα».

Τό Σύνταγμα τοῦ 1968 ὅμως καθιέρωνε καί έναν ἐντελῶς νέο πολιτειακό θεσμό που αφορούσε την Βασιλεία:  Τό Συμβούλιο τοῦ Ἔθνους. Καθιερώθηκε μέ τό ἄρθρο 54 τό ὁποῖο ἔλεγε:

* Άρθρο 54
«1. Ὁ Βασιλεύς κατά τάς ὑπό τοῦ Συντάγματος εἰδικῶν προβλεπομένας περιπτώσεις, συγκαλεῖ παρ’ αὐτῷ καί ὑπό τήν προεδρίαν του, τό Συμβούλιον τοῦ Ἔθνους. Κατόπιν προτάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, συγκαλεῖ ὁ Βασιλεύς τοῦτο καί εἰς ἄλλας περιπτώσεις.
2. Τό Συμβούλιον τοῦ Ἔθνους ἀπαρτίζεται ἐκ τοῦ Πρωθυπουργοῦ, τοῦ Προέδρου, τῆς Βουλῆς, τῶν ἀρχηγῶν τῶν δύο ἰσχυροτέρων ἐν τῇ Βουλῇ κομμάτων, ἐφ’ ὅσον ὁ ἔτερος τούτων δέν εἶναι ὁ Πρωθυπουργός, τοῦ Προέδρου τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου καί τοῦ Ἀρχηγοῦ τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων».

Τό Συμβούλιο τοῦ Ἔθνους, ἀποτελοῦσε οὐσιαστικά συνταγματική ἀναγνώρισι τοῦ ἐθιμοτυπικοῦ θεσμοῦ τοῦ παλαιοῦ «Συμβουλίου τοῦ Στέμματος». Εἶχε ὅμως οὐσιώδεις διαφορές. Ἀντί τῆς αὐθαίρετης συνθέσεως πού εἶχε τό δεύτερο, τό πρῶτο καθώριζε σαφῶς τόσο τήν σύνθεσι ὅσο καί τίς περιπτώσεις πού θά ἐκαλεῖτο τοῦτο (τίς ὁποῖες εἴδαμε προηγουμένως).
Ἐξηγώντας τήν ἀναγκαιότητα τοῦ θεσμοῦ, ὁ Γ. Παπαδόπουλος ἔλεγε ὅτι πρόκειται περί: «…ἑνός Συμβουλίου παρά τῷ Βασιλεῖ, ὄχι ἀποφασιστικοῦ ἀλλά συμβουλευτικοῦ χαρακτῆρος, τό ὁποῖον μέ τήν πείραν, τήν σοβαρότητα καί τό κῦρος τῆς προσωπικότητος τῶν μελῶν πού τό συγκροτοῦν, θά προσδίδει διά τῆς γνώμης του μεγαλυτέραν βαρύτητα εἰς τάς ἐκάστοτε λαμβανομένας ἀποφάσεις καί θά περιορίζονται οὐσιωδῶς αἱ ἀμφισβητήσεις περί τῆς ἀντικειμενικότητος καί ὀρθότητος τῶν ἀποφάσεων τούτων».

ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΘΕΟΙ

Του κ. Νικολάου Βασιλειάδη, "Στις γιορτές της Ορθοδοξίας".

Σας προξενεί εντύπωση ο τίτλος; Έχετε δίκιο. Αλλά μην τον θεωρήσετε υπερβολικό. Εκφράζει μια μεγάλη, βασική αλήθεια: Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο θεόν! “Αὐτός ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν”, επαναλαμβάνει συχνά ο Μ. Αθανάσιος, όπως και όλοι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, παίρνοντας αφορμή από το λόγο του αποστόλου Πέτρου, που έγραψε: Ο Θεός μας καλεί να γίνουμε μέτοχοι “θείας φύσεως” (Β’ Πέτρ. α’ [1] 4).
Ο Κύριός μας δε γεννήθηκε για να μας σώσει απλώς. Δεν ήλθε από τον ουρανό για να μας συμφιλιώσει και πάλι με τον Θεόν, από τον οποίο είχαμε απομακρυνθεί. Ήλθε για κάτι ασύγκριτα ανώτερο. Έγινε άνθρωπος όμοιος με μας, χωρίς όμως να πέσει σε καμιά αμαρτία (Εβρ. δ’ [4] 15), για να μας ανεβάσει στον ουρανό και να μας κάνει θεούς όμοιους μ’ Αυτόν.
Μεγάλος ο λόγος. Αλλά πέρα ως πέρα αληθινός. Όταν τον ακούει η ψυχή, που ποθεί την τελειότητα, σκιρτά, αγάλλεται. Φλέγεται από τον πόθο να πετάξει στον ουρανό, να καθίσει στο θρόνο τον τιμητικό.
Αλλά για να γίνει αυτό, δεν είναι αρκετός ο ενθουσιασμός κι ο πόθος. Χρειάζεται να πιστεύουμε δυνατά στο Σωτήρα μας. Να είμαστε συνεπείς σ’ αυτά που λέμε ότι πιστεύουμε. Και την πίστη μας να την δείχνουμε κάθε ώρα και στιγμή με την αγία ζωή μας πάνω στα πράγματα.
Ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μάς συμβουλεύει στοργικά:
Εντράπου, αδελφέ, και εις άκρον εντράπου συλλογιζόμενος την υπερβολικήν αχαριστίαν σου, για την οποίαν όχι μόνον δεν ανταπέδωκες αγάπην εις την του Θεού αγάπην ούτε αντέρωτα εις τον έρωτά του ούτε ευγνωμοσύνην εις τας τόσας ευεργεσίας του, καθώς ήτο το δίκαιον, αλλά ανταπέδωκας εις τον Θεόν παρανομώταταις βλάβαις, όθεν και ευχαρίστησαι τον Κύριον, πώς υπέφερεν έως τώρα την τόσην αχαριστίαν σου. Ομολόγησαι, ότι εάν ήσαν ιδικαί σου αι ψυχαί όλων των κτισμάτων, και εάν ήθελες τας θυσιάσεις όλας εις υποταγήν και αγάπην του λυτρωτού σου, πάλιν δεν ήθελες πληρώσει ούτε καν ένα παραμικρόν του χρέους σου”!(*)
Ώστε αν πιστεύεις στον γεννηθέντα Κύριο, πρέπει να τον αγαπάς πάνω και πρώτα απ’ όλα. Η καρδιά σου να φλέγεται από την αγάπη Του. Γι’ Αυτόν να κτυπά. Και γι’ Αυτόν να ζεις. Τίποτε να μη σου είναι τόσο αγαπητό, όσο ο Χριστός.
Η καρδιά σου να είναι η φάτνη, μέσα στην οποία θα κατοικεί Εκείνος. Καθάριζέ την από κάθε τι που την λερώνει. Προσεύχου θερμά να γίνεται κάτοικός της κάθε φορά που κοινωνείς το τίμιο Σώμα του και το Πανάγιο Αίμα του.
Ποθείς να γίνεις θεός; Έχε ζωντανή πίστη και αγάπη θερμή προς το θείο Βρέφος της Βηθλεέμ. Μη κάνεις τίποτε, που δεν είναι σύμφωνο προς το άγιο θέλημά Του. Το ξέρω, θα συναντήσεις δυσκολίες, αλλά μη φοβηθείς. Ο Χριστός, που θα κατοικεί μέσα σου είναι πολύ πιο δυνατός από την αμαρτία, που σου φράσσει το δρόμο προς τον ουρανό. Εφ’ όσον η ψυχή σου φλέγεται από τον πόθο να γίνεις θεός, ο Χριστός μας θα σε ενδυναμώνει με τη χάρη του, ώστε να το πετύχεις.

Πηγή: "Χριστιανική Φοιτητική Δράση".

ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ

Ο Χριστιανισμός αντλεί την μοναδικότητά του, έναντι των άλλων θρησκειών, από τις μεγάλες και ουσιαστικές διαφορές του απ' αυτές. Μερικές τέτοιες διαφορές είναι:
  • Ο ιδρυτής: Στα εξωχριστιανικά θρησκεύματα έχουμε συνήθως ιδρυτή κάποιο άνθρωπο χωρίς Θείο κύρος, ή κάποια απρόσωπη παράδοση. Στο Χριστιανισμό ιδρυτής είναι ο ίδιος ο Θεός στο πρόσωπο του Χριστού. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να ανεβάσει τον άνθρωπο στο Θεό.
  • Η λύτρωση: Στα άλλα θρησκεύματα δεν υπάρχει λυτρωτής. Η λύτρωση σ' αυτά αποτελεί αναζήτηση και νοσταλγία της ψυχής, που δεν εκπληρώνεται. Υπόσχονται λύτρωση χωρίς να είναι σε θέση να την προσφέρουν. Στο Χριστιανισμό υπάρχει λύτρωση του ανθρώπου, η οποία πραγματοποιείται στο Πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός είναι ο Μοναδικός Λυτρωτής, γιατί ενώνει στον εαυτό Του, το Θεό και τον άνθρωπο. Έτσι συνδέεται και πάλι ο άνθρωπος με το Θεό και σώζεται.
  • Η αντοχή στο χρόνο: Η διδασκαλία του Χριστιανισμού είναι η μόνη που διατηρείται άφθαρτη, αναλλοίωτη και ζωντανή χωρίς να επηρεάζεται από το πέρασμα των αιώνων. Τούτο συμβαίνει, γιατί είναι η μόνη που προσφέρει την αληθινή γνώση του Θεού. Στις εξωχριστιανικές θρησκείες, οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον αληθινό Θεό, αλλά τον νοσταλγούν και γι' αυτό επηρεάζονται από το χρόνο και αναπροσαρμόζονται συνήθως για να εξυπηρετούν τις τωρινές ανάγκες των οπαδών τους.
  • Η εκδήλωση της αγάπης: Στο Χριστιανισμό η αγάπη εκδηλώνεται χωρίς διάκριση προς όλους τους ανθρώπους, φίλους και εχθρούς. Στις άλλες θρησκείες ή δεν υπάρχει η αγάπη ούτε σαν λέξη, ή αν υπάρχει, εκδηλώνεται μόνο προς συγκεκριμένα πρόσωπα.
  • Οι Άγιοι: Στα άλλα θρησκεύματα δε συναντούμε Αγίους. Ορισμένα έχουν να παρουσιάσουν ανθρώπους με αρετές και καλοσύνη, Αγίους όμως δεν έχουν. Στο Χριστιανισμό ένα πλήθος ανθρώπων εμπνεύστηκαν από το Θεϊκό μεγαλείο του Χριστού και αφού έφτασαν σε μεγάλο βαθμό πνευματικότητας ανακηρύχτηκαν Άγιοι.
  • Η λατρεία: Στη Χριστιανική Θρησκεία η λατρεία είναι πνευματική και η ψυχή επικοινωνεί με το Θεό. Στις άλλες θρησκείες η λατρεία είναι υλική και πραγματοποιείται με εξωτερικούς τύπους όπως είναι οι θυσίες ζώων κ.ά.
  • Ο Τριαδικός θεός: Στα εξωχριστιανικά θρησκεύματα συναντούμε το μονοθεϊσμό ή τον πολυθεΐσμό, γιατί έτσι ο ανθρώπινος νους φαντάστηκε τη θεία αλήθεια. Στο Χριστιανισμό υπάρχει κατ' αποκάλυψη του Ίδιου του θεού, ο Τριαδικός θεός, ο Μόνος αληθινός θεός. 
(Από την έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας που έχει τίτλο: "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ" - δια μεγάλους προσερχομένους στο άγιο Βάπτισμα - και την επιμελήθηκε ο θεολόγος κ. Γεώργιος Κομιώτης, Πρόεδρος της Δ.Ε. της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων Παραρτήματος Νομού Ηλείας).

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ


Πρόκειται για μια βασική πτυχή της πνευματικής ζωής. Είναι ένα είδος επικοινωνίας με το Θεό. Είναι ο μυστικός αγωγός (καλώδιο), που συνδέει τον άνθρωπο με τον Δημιουργό του.  Η προσευχή αποτελεί το κυριότερο μέρος της διακονίας του αναστημένου Χριστού. Όταν αναστήθηκε και αναλήφθηκε στα δεξιά του Πατρός, άρχισε να μεσιτεύει υπέρ ημών, δηλαδή να προσεύχεται (Εβραίους 7:25). Δια των προσευχών Του μας σώζει. Εάν λοιπόν θέλουμε να είμαστε συνεργοί του Χριστού, πρέπει να αφιερώνουμε πολύ χρόνο στην προσευχή. Η προσευχή φέρνει ευλογία στην Εκκλησία και πετυχαίνει εκεί όπου ο,τιδήποτε άλλο αποτυχαίνει. Ο Κύριος είναι έτοιμος να ενεργήσει, αλλά επιθυμεί να ακούσει την προσευχή μας, ως πρόσωπα και ως Εκκλησία. Η προσευχή είναι η κορυφαία εκδήλωση λατρείας.
Υπάρχουν δύο τύποι προσευχής:
α) ιδιωτική, προσωπική, οικογενειακή, και
β) δημόσια προσευχή, που γίνεται στο Ναό και προσευχόμαστε όπως έχει καθορίσει η Εκκλησία μας.

Πηγή: ιστοσελίδα "Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας".

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΩΚΡΑΤΗΣ & ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Προλογίζει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

ΠροεπισκόπησηΥπάρχουν "επιστήμονες" που λένε ότι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, που ήδη από τον 5ο αιώνα μ.Χ. η Εκκλησία μας τους ονόμασε "προ Χριστού Χριστιανούς", ότι ήταν ομοφυλόφιλοι και σύναπταν ερωτικές σχέσεις μεταξύ τους! Και δυστυχώς, υπάρχουν και "καθηγητές" που αναπαράγουν τέτοια ψεύδη στους μαθητές τους.
Η αιτία είναι ότι οι ξένοι συγγραφείς δεν μπορούσαν να μεταφράσουν σωστά την λέξη "έρωτας". Οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν την πνευματική ηδονή με την λέξη "έρωτας", όχι την ομοφυλοφιλική-σαρκική. Δεν έλειπαν οι ακρότητες και τα αίσχη (δεν αγιοποιούμε την Αρχαία Ελλάδα), αλλά η ομοφυλοφιλία ήταν καταδικασμένη και νομικώς απαγορευμένη και οι ομοφυλόφιλοι αποκλεισμένοι από διοικητική, δικαστική, πολιτική ανέλιξη και από τα γυμναστήρια.
Επίσης, εκεί που αναφέρονται οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις αλλά σε μορφή μύθων και όχι στην πραγματικότητα είναι στα έργα αρχαίων Ελλήνων (π.χ. Πλάτωνος Συμπόσιον).
Τώρα την σκυτάλη παραδίδουμε στο blog "Karatheodoris":

Είναι γνωστό ότι ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας έχουν κατηγορηθεί από διάφορους "επιστήμονες" ως ομοφυλοφιλικό ζευγάρι, στην προσπάθεια που γίνεται να αμαυρώσουν την ελληνική φιλοσοφική σκέψη. Το blog "Karatheodoris" απαντά μέσω του ακαδημαϊκού Κων/νου Ι. Δεσποτόπουλου ο οποίος σε απάντησή του προς τον Θεοδωρόπουλο, ο οποίος υπονοεί κάτι παρόμοιο.

ΠροεπισκόπησηΣυγκεκριμένα γράφει ο Θεοδωρόπουλος: "Όσο για το σύνηθες πορτρέτο της Ξανθίππης δεν αποκλείεται διόλου να το χρωστάμε στην ομοφυλόφιλη αντιζηλία του Πλάτωνος".

Η απάντηση του Δεσποτόπουλου κατακεραυνώνει τον "αδιάβαστο" συγγραφέα: Πλάτων απερίφραστα καταδικάζει τη λεγόμενη σε νεωτερική γλώσσα "ομοφυλοφιλία". Ιδού η αυθεντική σχετικά με την έκφρασή του (Νόμοι 838e-839a): κατά φύσιν χρήσθαι τη της παιδογονίας συνουσία, του μεν άρρενος απεχομένους μη κτείνοντας τε εκ προνοίας το των ανθρώπων γένος, μηδ' εις πέτρας τε και λίθους σπείροντας...απεχομένους δε αρούρας θηλείας πάσης, εν η μη βούλοιο αν σοι φύεσθαι το σπαρέν". Και υπάρχουν στους Νόμους και άλλα χωρία με όμοιο ηθικό νόημα. Εξάλλου, και ο κορυφαίος Γερμανός φιλόσοφος Immanuel Kant εκφράζεται για τις ερωτικές σχέσεις ανδρών και γυναικών με την ίδιαν αυστηρότητα."

Καλό θα ήταν λοιπόν προτού κάποιος αναφερθεί προκλητικά εναντίον των Ελλήνων Φιλοσόφων, να έχει κάνει τον κόπο να διαβάσει τα έργα τους!

Ο ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΕ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ!


Αυτός ο νόμος (Ν. 1144/1981) ψηφίστηκε επί πρωθυπουργίας Γεωργίου Ράλλη, επί Νέας Δημοκρατίας δηλαδή και μετά ακολούθησαν δύο τροποποιήσεις: Ν. 1491/1984, επί Παπανδρέου και Ν. 2946/2001, επί Σημίτη, που εξυπηρετούσαν τα ίδια συμφέροντα με την απαγόρευση της σημαίας σε αρχαιολογικούς χώρους.
Τα διάφορα blogs και sites που δημοσίευσαν ότι απαγορεύεται η ανάρτηση της Ελληνικής Σημαίας στην Ακρόπολη, ούτε καν μπήκαν στον κόπο να ερευνήσουν τους Νόμους και τις ημερομηνίες, για να δουν ποιες κυβερνήσεις τους ψήφισαν.
Και κάποιοι οπαδοί-πρόβατα της ΝΔ, για να το παίξουν «πατριώτες» και να μη θίξουν το κόμμα τους, βασιζόμενοι στη χρονολογία 1981, ισχυρίζονται ότι ο Νόμος πρωτοψηφίστηκε από την κυβέρνηση της «Αλλαγής» του Ανδρέα Παπανδρέου! Γι” αυτό επιμένουμε, οπαδοί των κομμάτων, ότι θα πρέπει να διαμορφώνετε μόνοι σας τη γνώμη σας κι όχι να δέχεστε ό,τι σας ποτίζουν στο «μαντρί» τους!
Καταλάβατε πόσο εύκολα σας ελέγχουν;
Καταλάβατε πώς καμιά φορά αυτά που σας «περνούν» ως δεδομένα, μπορούν να αντιστραφούν;
Όταν λοιπόν διαβάζετε ειδήσεις, από blogs/sites, καλό είναι να ελέγχετε μόνοι σας αν αληθεύουν και να μη «πέφτετε» εύκολο θύμα της παραπληροφόρησης.
Εμείς διαβάζοντας αρχικά τα άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, σκεφτήκαμε να ερευνήσουμε το θέμα για τους εξής λόγους:
– Οι εκλογές έγιναν στις 18 Οκτωβρίου 1981, προς το τέλος δηλαδή του έτους
– Δεν προλάβαιναν μέχρι τη σταθεροποίηση της Κυβέρνησης Παπανδρέου να ψηφίσουν το Νόμο
– Ο Γ. Ράλλης έγινε πρωθυπουργός το 1980 για ένα χρόνο
Δείτε παρακάτω το Νόμο 1144/1981 (μπορείτε να τον βρείτε στη σελίδα του Εθνικού Τυπογραφείου, πατώντας «Αναζητήσεις» και κατόπιν «Νόμοι και Διατάγματα», δηλαδή ΕΔΩ), με υπογραφές των Υπουργών της Νέας Δημοκρατίας, στη σελίδα 1030.

Ν-1144-1981 ο νόμος που απαγορεύει την Ελληνική Σημαία σε αρχαιολογικούς χώρους

Συμπέρασμα (επειδή το νόημα μετράει):
Αυτό το Νόμο τον δημιούργησαν τα δυο μεγάλα προδοτικά κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από κοινού! Λόγω ξένων συμφερόντων, απαγόρευσαν την ανάρτηση της Ελληνικής Σημαίας στην ίδια μας την πατρίδα!
Ομάδα Έρευνας Δ & Ε

ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΟΙ ΨΕΥΤΕΣ

Γράφει ο κ. Αντώνης Ξανθόπουλος.

Οι 6 Ορθόδοξοι Έλληνες ΒασιλείςΈνα ακόμα τέχνασμα των πολιτικάντηδων που κυβέρνησαν κατά καιρούς την Ελλάδα ήταν η επιμελέστατη φροντίδα τους να διαγράψουν ή στην καλύτερη περίπτωση, να παραποιήσουν την ίδια την Ελληνική Ιστορία, έτσι ώστε οι νεώτεροι να μη γνωρίζουν και συνεπώς να μη διαφωνούν και κυρίως να μη σκέπτονται !!! Ετσι απεκρύβη ότι ο στρατηλάτης βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ ήταν ο αυξητής της Ελλάδας, ο νικητής και απελευθερωτής των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους, διεγράφη ότι ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ είπε ΟΧΙ στον Ιταλικό φασισμό και ότι πολέμησε τις δυνάμεις του άξονα στην Βόρεια Αφρική, απαλείφθηκε επίσης το τεράστιο φιλανθρωπικό και πολιτιστικό έργο των Ελληνίδων βασιλισσών, της Όλγας, της Σοφίας και της Φρειδερίκης και φυσικά κανείς νεώτερος δεν γνωρίζει σήμερα τίποτε για την περίοδο ανάπτυξης, προόδου και σταθερότητας, που η Ελλάδα γνώρισε κατά την βασιλεία του βασιλιά Παύλου Α΄ !!! Αντίθετα όλοι οι νεώτεροι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά τα πάντα για τις ερωμένες των πρωθυπουργών, τις απάτες των υπουργών και τις ρεμούλες των κομμάτων και μάλιστα τα πληρώνουν όλα αυτά με απάθεια σήμερα από την τσέπη τους και πάντοτε ναρκωμένοι από την κομματική προπαγάνδα που τους ταΐζουν καθημερινά οι κάθε λογής δημοσιοκάφροι των εξαγορασμένων Ελληνικών ΜΜΕ.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους: Ανυπαρξία κουλτούρας, προοπτικής, ελπίδας, δημοκρατίας. Παντού διαφθορά, ψέμα, ανέχεια, απάτη! Οι νεόπτωχοι έχουν διαδεχθεί τους νεόπλουτους και το βλαχομπαρόκ αποτελεί την πλαστική κορώνα της ψευδοκουλτούρας που βασιλεύει παντού. Θεσμοί όπως η οικογένεια και η θρησκεία, που κράτησαν το Ελληνικό Έθνος ζωντανό για εκατοντάδες χρόνια, έχουν βληθεί με τον χειρότερο τρόπο !!! Τι άλλο πιά να περιμένει ο Ελληνικός Λαός παρά μόνο το φυσικό του τέλος για το οποίο θα είναι αναντίρρητα συνυπεύθυνος !!!

Υπάρχει όμως διέξοδος; 
Αν περιμένει κι άλλο ο λαός δεν θα υπάρξει διέξοδος, ούτε καν μια μικρή χαραμάδα για να περάσει το έστω και λιγοστό φώς της ελπίδας !
Μόνο αν αποφασίσει να κλείσει τις τηλεοράσεις, να αναζητήσει την αλήθεια, να πάρει την κατάσταση στα δικά του χέρια και να αποκαταστήσει την δικαιοσύνη, την δημοκρατία και το πολίτευμα. Μόνο αν κλείσει τα αυτιά του στα μεγάφωνα των πολιτικάντηδων, από όποια κατεύθυνση κι αν αυτά φωνάζουν δεξιά ή αριστερά !
Μόνο αν Ελληνικός Λαός πιστέψει ότι ο ίδιος και μόνον ο ίδιος έχει και την δύναμη και την θέληση, κυρίως την θέληση, τότε θα βγεί από τον βούρκο που βρίσκεται σήμερα και θα περπατήσει στον δρόμο της προόδου και κυρίως στον δρόμο της αξιοπρέπειας !!!

ΓΕΡΜΑΝΟΦΙΛΟΣ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ;;;

Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος στην εφημερίδα "Πελοπόννησος".

Ο ΚΑΪΖΕΡ KAI O... «BLOEDE»!
Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, κινούμενος πάντοτε στο γράμμα των συνταγματικών του αρμοδιοτήτων, έστειλε την ακόλουθη απάντηση (στο περιθώριο του τηλεγραφήματος, μάλιστα, ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ σημείωσε οργισμένος την λέξη «bloede», δηλαδή «ηλίθιος») στο μήνυμα του Γερμανού αυτοκράτορα για προσχώρηση της Ελλάδας στην Τριπλή Συμμαχία (Triple Entente): «Τα συμφέροντα της Ελλάδος υπαγορεύουν απόλυτον ουδετερότητα και διατήρησιν του σημερινού Βαλκανικού καθεστώτος. Αν εγκαταλείψωμεν την στάσιν αυτήν, η Βουλγαρία θα μεγαλυνθή και θα αποβή τεράστιος κίνδυνος δι΄ ημάς. Δεν έχω ουδεμίαν εγγύησιν ότι δεν θα συμβή αυτό. Αι διαπιστώσεις αυταί μας αναγκάζουν εις ουδετερότητα…».

Η ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Οπως διαπιστώνει κανείς από το πιο πάνω τηλεγράφημα του Κωνσταντίνου στον γυναικαδερφό του, τον Κάιζερ (ο βασιλιάς της Ελλάδας είχε παντρευτεί από το 1889 την αδερφή του Γουλιέλμου, Σοφία της Πρωσίας), η ελληνική ηγεσία ήταν αποφασισμένη να τηρήσει την στάση της ουδετερότητας και δεν θα ρίσκαρε να μπει, χωρίς εδαφικές ή άλλες εγγυήσεις, σε έναν πόλεμο-σφαγείο. Στα χρόνια του Εθνικού Διχασμού, αλλά και ακόμη και στις ημέρες μας, λησμονιέται αυτή η έντιμη και πατριωτική στάση του βασιλιά Κωνσταντίνου, καθώς επικράτησαν ακραίες και μη αντικειμενικές θέσεις, προϊόν προφανώς του φανατισμού που επικράτησε κατά την παρέμβαση της Αντάντ στα εσωτερικά πράγματα της χώρας μας (1915-1922).

«ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΑΣ»
Τον θαυμασμό του για την στάση που κράτησε τότε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος αποτύπωσε σε επιστολή του προς τον Γάλλο πρωθυπουργό Ραϊμόν Πουανκαρέ ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όσο απίστευτο και αν φαίνεται! Τα λόγια του Κρητικού πρωθυπουργού, σύμφωνα με τα «Απομνημονεύματα» («Souvenirs») του Γάλλου πολιτικού είχαν ως εξής: «Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ο Κωνσταντίνος κάθε άλλο παρά εχθρικά αισθήματα τρέφει προς την Γαλλία και πως δεν είναι Γερμανόφιλος. Είναι Έλληνας και μόνο Έλληνας και σε καμία περίπτωση δεν θα ερχόταν σε σύγκρουση με το εθνικό μας συναίσθημα».
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος του 1914 είναι εντελώς διαφορετικός από τον Ελευθέριο Βενιζέλο του 1915, όταν κάλεσε τις συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ στην Θεσσαλονίκη, χωρίς έγκριση από Βασιλιά και Βουλή, παραβαίνοντας έτσι την επίσημη Ελληνική ουδετερότητα…

«ΠΟΛΛΑΙ ΑΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ»

    Γράφει ένας από τους διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".

    «Κύριε, γιατί για τους ασεβείς όλα πάνε καλά; Γιατί ευημερούν όλοι εκείνοι που τα πάντα απορρίπτουν;» Αυτό το πικρό αλλά και φιλικό παράπονο εξέφρασε στον Κύριο ο Προφήτης Ιερεμίας. Κι αυτό το παράπονο είναι περισσότερο έντονο στις μέρες μας εποχή κατά την οποία υποβαθμίζονται οι αξίες της ζωής. Η αρετή χλευάζεται και η κακία χειροκροτείται. Η ευσέβεια περιφρονείται και η ασέβεια προκαλεί τον θαυμασμό. Η πίστη στον Θεό θεωρείται οπισθοδρόμηση και η απιστία προοδευτικότητα. Η αλήθεια δεν γίνεται αποδεκτή, ενώ το ψέμα βασιλεύει. Η αγάπη προκαλεί τα ειρωνικά σχόλια ενώ το μίσος θεωρείται ως δύναμη και υπεροχή.
    Αυτό το παράπονο εκφράζει ο ενάρετος και δίκαιος άνθρωπος καθώς διαπιστώνει την τραγική συμπεριφορά των ασεβών και αμαρτωλών ανθρώπων, έναντι των πτωχών και των εναρέτων, των οποίων η ζωή είναι γεμάτη από δοκιμασίες, θλίψεις και στενοχώριες. Βλέπουν τους πλουσίους να κατασπαταλούν την περιουσία τους, να διασκεδάζουν ασύδοτα κατά τρόπο προκλητικό και βάναυσο, να φορούν πολυτελή ρούχα, να μην έχουν ασθένειες, τα παιδιά τους να ανελίσσονται οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά ενώ αυτοί δεν έχουν τον επιούσιον άρτον, είναι ξυπόλυτοι και αδύναμοι.
    Ο Μέγας Βασίλειος σημειώνει και συμβουλεύει: «Ολόκληρη η ζωή του δικαίου ανθρώπου είναι γεμάτη θλίψεις... Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος λέει: Πιεζόμαστε με κάθε τρόπο, θλιβόμαστε παντού και πάντοτε, σε κάθε περίσταση (Β’ Κορ. 4, 8). Ο ίδιος Απόστολος λέει ότι πρέπει να υποστούμε πολλές θλίψεις για να εισέλθουμε στη Βασιλεία του Θεού (Πράξ. 14, 22). Το βέβαιο είναι πως ο Θεός σώζει τους αγίους Του από τη θλίψη. Τους σώζει όχι αφήνοντάς τους χωρίς δοκιμασίες, αλλά με το να τους χαρίζει υπομονή. Διότι εάν η θλίψη παράγει σαν τέλειο έργο της την υπομονή και η υπομονή παράγει σαν καρπό τη δοκιμασμένη και τέλεια αρετή (Ρωμ. 5, 3-4), εκείνος που αφαιρεί τη θλίψη, στερεί τον εαυτό του από τη δοκιμασία. Όπως λοιπόν κανείς αγωνιστής δεν στεφανώνεται χωρίς να υπάρχει ανταγωνιστής, έτσι και κανείς δεν μπορεί να αποδειχθεί δόκιμος, κανείς δεν μπορεί να κριθεί ικανός, άξιος, δοκιμασμένος, παρά μόνο με τις θλίψεις».
    Έχοντας όλα αυτά υπ΄ όψιν του ο πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός, έχει χρέος να στέκεται όρθιος, να δέχεται όλους τους πειρασμούς και τις προκλήσεις με θάρρος και γενναιότητα και προ παντός χωρίς γογγυσμό και παράπονο. Εμείς γνωρίζουμε πως οι θλίψεις είναι το πανεπιστήμιο της καρδιάς, είναι το καμίνι που καθαρίζει και αγιάζει την καρδιά του ανθρώπου. Μέσα από την θλίψη, είπε ο Κύριος, θα βγάλουμε την χαρά και πως ακόμη, στην Βασιλεία των Ουρανών θα περάσουμε περπατώντας στην κοιλάδα του κλαυθμώνος. Ο Κύριος μας είπε πως δια πολλών θλίψεων θα εισέλθουμε στην Βασιλεία των ουρανών.
    Όποιος δεν γνώρισε την θλίψη, δεν γνώρισε το χάδι της αγάπης του Θεού. Όποιος δεν γνώρισε την δοκιμασία, όποιος δεν δοκίμασε τον πόνο αυτός και δεν ένιωσε την παρουσία του Θεού στην ζωή του.

    «ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ»

    Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος.

    Μετά την κατάληψη των στενών της Κρέσνας και την κατάληψη του Νευροκοπίου, όταν άνοιξε ο δρόμος του ελληνικού στρατού προς την Βουλγαρία, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ΙΒ΄ φώναξε όλο χαρά:
    - «Ούτε μια κουταλιά νερό δεν δίνω από το Αιγαίο στους Βούλγαρους».

    Το άγαλμα του Βασιλέως Κωνσταντίνου ΙΒ΄ στο Πεδίον του Άρεως, Αθήναι

    Ο ΚΑΦΕΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ...

    Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος.

    Κάποτε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ΙΒ΄ κάνοντας περιήγηση μόνος του στην κατασκήνωση του στρατού μας στο μέτωπο, προκειμένου να δώσει θάρρος στους Έλληνες στρατιώτες, βρήκε μια παρέα οπλιτών να έχει καταπιαστεί με το ψήσιμο καφέ (χρησιμεύει στην διάρκεια εκστρατειών ως αντίδοτο κατά της δίψας). Οι στρατιώτες αμέσως σηκώθηκαν όρθιοι για να χαιρετίσουν τον Στρατηλάτη τους. Και αυτός αφελέστατα χαμογελώντας (το χαμόγελο της στρατιωτικής αδελφοσύνης) τους είπε:
    - «Και δεν προσφέρετε και σε μένα λίγο καφέ βρε παιδιά;».
    Οι στρατιώτες αλληλοκοιτάχθηκαν θορυβημένοι και ένας από αυτούς έσπευσε να δικαιολογηθεί:
    - «Μεγαλειότατε, σας τον προσφέρουμε όλον, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε ούτε καλό καφέ, ούτε το δοχείο που χρειάζεται για να φτιαχτεί».
    - «Βάλτε τότε σε μια καραβάνα λίγο μαυροζούμι, να πιώ μαζί σας».
    Πώς να μην είναι περήφανοι μετά οι Έλληνες στρατιώτες για τον «Βασιλιά-κουμπάρο» τους;